ruimte + toen ik wou praten

Jan van der Veer / Geen categorie / / 0 Comments / Like this

R O O S  R E B E R G E N

2 gedichten uit | ik ben al 11 jaar geen 16 meer | Nijgh & van Ditmar | Amsterdam | 2016
archief > een gedicht van: de gedichten

ruimte

we hebben tijd
stotter maar zoveel je wilt
ik wacht wel
we hebben tijd
jij bent van de ruimte
ik van de afgrond
ik vraag niet door
jij vraagt niet verder
want we weten
we hebben tijd
ik wil met je zien
ik wil met je horen
de sterren moeten niet zo ongeduldig zijn
en het koor van de orka’s kan beter nog wat repeteren
al je kennis maakt je mooi
mijn stomheid doet hetzelfde
jij houdt van het niets
en ik houd van het alles

>

toen ik wou praten (fragment)

toen ik wou praten hoe jij praatte
toen jij mij dik vond en ik jou gemeen
toen onze vader mij vroeg wat ik romantisch vond
toen mijn antwoord was: een paard met een piemel
toen ik dat toen ook echt daadwerkelijk voor me zag
toen jij dat grappig vond
toen onze opa doodging
toen we daarom laat naar bed mochten
toen we geen verdriet voelden
toen wij onze moeder niet konden troosten
toen ik alleen moest huilen omdat zij huilde
toen ik voor de hosties mee naar de begrafenis wou
toen ik god vroeg om ongesteld te worden in plaats van wereldvrede
toen ik net zo oud als jij wou zijn

Als twaalfjarige stond Roos Rebergen (1988) op de planken van de Koeioneur, het jaarlijkse muziekfestival dat haar vader organiseerde op het erf van zijn boerderij in Duiven. En sindsdien is Roos blijven zingen, aanvankelijk in het Engels, maar na het oprichten van haar band Roosbeef in het Nederlands. De taal waarin zij haar bijzondere, vaak bizarre en altijd boeiende gedachten het beste kwijt kan. ik ben al 11 jaar geen 16 meer is haar eerste dichtbundel.

diverse bronnen

h<>j