Jij houdt van opmaten hè

Jan van der Veer / Geen categorie / / 0 Comments / Like this

A N N E K E  C L A U S 

uit | Begrafenis van de mannen | Lebowski | Amsterdam | 2016:

Jij houdt van opmaten hè

Ik had kennis aan een regisseur, hij was van de romantische school. Van de Duitse, dacht hij, hemelhoog juichend – en dat andere wat hij telkens vergat. Omdat hij minstens zo beducht was voor de slechte afloop als verzot op happy ends, maakte hij bijna nooit iets af. Talloze Hollywoodzonsondergangen later zouden arthouseliefhebbers deze werkwijze typeren als ‘ongenaakbaar autobiografisch’, ‘rauw’, ‘puur’ en ‘eigen’.

De regisseur ontmaagdde mij. We waren dronken en ik vroeg erom. Ik had nog nooit iemand hoeven vragen om mij te ontmaagden. De aanhangers van het Franse nihilisme die ik gewend was deden zulke dingen als vanzelfsprekend, je kwam er niet eens aan te pas.

Op zomaar een ochtend werden we wreed gescheiden door een keukentafel. Verblindend zonlicht kroop door een natuuringang. Ik schonk hem koffie die hij haastig uitdronk en zag hoe hij langzaam doorschijnend werd.


Anneke Claus (1979) leeft het leven, houdt van de liefde en vreest de dood. In die hoedanigheid beklom ze vele literaire podia en was ze van 2009 tot 2011 stadsdichter van Groningen, waar ze nog altijd woont en werkt. Voor Begrafenis van de mannen werkte ze samen met schilder en striptekenaar Bart Nijstad, op Facebook beter bekend als de geestelijke vader van Alone at home.

De titels van haar voorgaande bundels Dat was dat (2008) en Wissen (2011) suggereren dat Claus gedichten schrijft om afscheid te nemen, op te ruimen, af te sluiten. In haar nieuwe bundel, waar ze vijf jaar lang op broedde, begraaft ze een hele stoet mannen die in haar leven een rol spelen of hebben gespeeld en legt ze uiteindelijk ook zichzelf onder de zoden.

Soms wordt het leven hemelhoog juichend gevierd, in andere gedichten wordt er minutieus verslag gedaan van de moeizame zoektocht naar liefde en acceptatie. Dat er tijdens dit defilé van kleine grafmonumenten gelachen mag worden, is bij zoveel pech mooi meegenomen.

>

‘Deze poëzie is rauw en stout, ze hakkelt en lilt: het is helemaal van nu’ – Erik Jan Harmens

diverse bonnen

h<>j