Categorie: Geen categorie

06 sep

verhalen

Jan van der Veer / Geen categorie / / 0 Comments

E S T E R  N A O M I P E R Q U I N

uit | Servetten halfstok | G. A. Van Oorschot | Amsterdam | 2007

Verhalen

Heb ik je al verteld over dat ontbijt,
over het ei dat ik brak, over de koffie
die zo sterk was dat ik er
nachtenlang van wakker lag
en heb ik je de jam beschreven?

Heb ik je gezegd hoeveel broers
ik zou hebben gehad als mijn vader
lang genoeg was blijven leven
en hoe ik had geheten als ik
een ander was geweest?

Dat van mijn lange reis, mijn schooltijd,
het dorp, de kerk, het zomerfeest?

Heb je al gehoord hoe ik een keer
de zee leeg goot en zeven heksen
heb verslagen, hoe ik over steden
sprong en het monster heb gedood
dat je toren moest bewaken?

Dat ik je moet verlaten
om verhalen van te maken?

Ester Naomi Perquin (1980) groeide op in Zeeland. Ze volgde schrijfonderwijs in Amsterdam en werkte vier jaar als gevangenisbewaarder om dat te kunnen betalen. In 2007 debuteerde zij bij Uitgeverij van Oorschot met de dichtbundel Servetten halfstok. In 2009 volgde Namens de ander.

Voor haar werk ontving ze ondermeer de Liegend Konijn Debuutprijs, de Anna Blaman-prijs, de Lucy B. en C.W. van der Hoogtprijs en de J.C. Bloem-prijs. Ze draagt met regelmaat voor op festivals en in binnen- en buitenland.

Begin 2012 verscheen haar nieuwe bundel Celinspecties. Deze bundel werd bekroond met de VSB Poëzieprijs 2013.

Perquin schrijft naast gedichten ook essays en korte verhalen, geeft workshops en masterclasses en was jarenlang columnist voor De Groene Amsterdammer. Ze co-presenteerde en -programmeerde de afgelopen jaren De Nacht van de Poëzie in Utrecht, schreef radioverhalen voor de VPRO en leverde bijdragen aan ondermeer De Gids, Trouw en NRC Handelsblad.

Vanaf maart 2015 is Perquin de vrijdagnacht-presentator van het VPRO programma Nooit meer slapen op Radio 1.

diverse bronnen

h<>j

Lees verder

30 aug

geen titel

Jan van der Veer / Geen categorie / / 0 Comments

M A U D  V A N H A U W A E R T

uit | Ik ben mogelijk | Querido | Amsterdam | 2011:

er liepen twee vrouwen in een straat
ze vonden elkaars schoenen lelijk

dat is het enige
dat ooit tussen hen is gebeurd

ze kruisten elkaar
keken naar elkaars schoenen
vonden die lelijk

Maud Vanhauwaert (1984) is schrijver en tekstperformer. Haar debuutbundel Ik ben mogelijk kreeg de Vrouw Debuut Prijs. In 2014 verscheen Wij zijn evenwijdig , die werd gelauwerd met de Hughues C.Pernathprijs, maar kreeg ook de Publieksprijs van de Herman De Coninckwedstrijd voor het mooiste gedicht.

Zij werd finalist van het Wereldkampioenschap Poetry Slam (2012) en van het Leids Cabaret Festival (2014). In 2013 won ze het Groot Nederlands Dictee bij de prominenten.

Vanhauwaert behaalde een masterdiploma Taal-en Letterkunde (aan de UA) en een masterdiploma Drama aan het Conservatorium van Antwerpen, waar ze nu zelf docent is. Ze is kernredacteur van het literaire Nederlandstalige tijdschrift Dietsche Warande & Belfort (DW B), en verzorgt vaak presentaties en workshops op maat.

In januari 2016 ging haar eerste avondvullende solo-voorstelling ‘Het is de moeite’ in première.

Ze is relatief sympathiek. (aldus haar website)
maudvanhauwaert.be

diverse bronnen

h<>j

Lees verder

24 aug

gadget

Jan van der Veer / Geen categorie / / 0 Comments

B E R N L E F (1937-2012)

uit | Reflecties | Querido | Amsterdam | 2016

‘De literatuur beschouw ik, met dank aan Borges, als een groot web dat over de wereld reikt, en waar allemaal spinnetjes hun eigen stukjes aan breien. De individuele beestjes zijn niet belangrijk. Het gaat om het netwerk, waarvan jij een minuscuul onderdeel bent.’ – Bernlef

uit afdeling I SAPPHO (fragment):

(een mens kan onmogelijk leven zonder ouder te worden)

uit afdeling II VOORBIJGAANDE AARD | over Anton Webern:

*
De stilte tussen 
twee vallende druppels 
dat is dit geruis
*
Het weinige
omdat het meer
dan voldoende is

>  
uit afdeling III GLOSSY – HET MEISJE

GADGET

Ze zei: je vangt wel eens wat op b.v. dat je een hebbedingetje zou zijn een gebruiksvoorwerp, van hand tot hand en ja, vaak voel ik mij doorgegeven gelijkwaardig aan een of ander.

Mensen bedienen zich van elkaar wisselen gegevens uit en raken zoek. Wie hebben we daar? Ik ben je naam vergeten. En zomaar, vanuit de coulissen, treedt een echtpaar dat zich verplicht tot niets, een en al luister.

Ik wil wel van deze wereld zijn, maar niet in het openbaar verscholen in schaduw, weggedoken tussen de jurken in mijn kast. Ik betast alle stoffen en probeer te raden welke mij het mooiste staat. Niet vandaag dan morgen. Ik staar uit het raam, wachtend op een belletje van iemand of desnoods van het antwoordapparaat.

Lees verder

17 aug

ruimte + toen ik wou praten

Jan van der Veer / Geen categorie / / 0 Comments

R O O S  R E B E R G E N

2 gedichten uit | ik ben al 11 jaar geen 16 meer | Nijgh & van Ditmar | Amsterdam | 2016
archief > een gedicht van: de gedichten

ruimte

we hebben tijd
stotter maar zoveel je wilt
ik wacht wel
we hebben tijd
jij bent van de ruimte
ik van de afgrond
ik vraag niet door
jij vraagt niet verder
want we weten
we hebben tijd
ik wil met je zien
ik wil met je horen
de sterren moeten niet zo ongeduldig zijn
en het koor van de orka’s kan beter nog wat repeteren
al je kennis maakt je mooi
mijn stomheid doet hetzelfde
jij houdt van het niets
en ik houd van het alles

>

toen ik wou praten (fragment)

toen ik wou praten hoe jij praatte
toen jij mij dik vond en ik jou gemeen
toen onze vader mij vroeg wat ik romantisch vond
toen mijn antwoord was: een paard met een piemel
toen ik dat toen ook echt daadwerkelijk voor me zag
toen jij dat grappig vond
toen onze opa doodging
toen we daarom laat naar bed mochten
toen we geen verdriet voelden
toen wij onze moeder niet konden troosten
toen ik alleen moest huilen omdat zij huilde
toen ik voor de hosties mee naar de begrafenis wou
toen ik god vroeg om ongesteld te worden in plaats van wereldvrede
toen ik net zo oud als jij wou zijn

Als twaalfjarige stond Roos Rebergen (1988) op de planken van de Koeioneur, het jaarlijkse muziekfestival dat haar vader organiseerde op het erf van zijn boerderij in Duiven. En sindsdien is Roos blijven zingen, aanvankelijk in het Engels, maar na het oprichten van haar band Roosbeef in het Nederlands. De taal waarin zij haar bijzondere, vaak bizarre en altijd boeiende gedachten het beste kwijt kan. ik ben al 11 jaar geen 16 meer is haar eerste dichtbundel.

diverse bronnen

h<>j

Lees verder

10 aug

Jij houdt van opmaten hè

Jan van der Veer / Geen categorie / / 0 Comments

A N N E K E  C L A U S 

uit | Begrafenis van de mannen | Lebowski | Amsterdam | 2016:

Jij houdt van opmaten hè

Ik had kennis aan een regisseur, hij was van de romantische school. Van de Duitse, dacht hij, hemelhoog juichend – en dat andere wat hij telkens vergat. Omdat hij minstens zo beducht was voor de slechte afloop als verzot op happy ends, maakte hij bijna nooit iets af. Talloze Hollywoodzonsondergangen later zouden arthouseliefhebbers deze werkwijze typeren als ‘ongenaakbaar autobiografisch’, ‘rauw’, ‘puur’ en ‘eigen’.

De regisseur ontmaagdde mij. We waren dronken en ik vroeg erom. Ik had nog nooit iemand hoeven vragen om mij te ontmaagden. De aanhangers van het Franse nihilisme die ik gewend was deden zulke dingen als vanzelfsprekend, je kwam er niet eens aan te pas.

Op zomaar een ochtend werden we wreed gescheiden door een keukentafel. Verblindend zonlicht kroop door een natuuringang. Ik schonk hem koffie die hij haastig uitdronk en zag hoe hij langzaam doorschijnend werd.

Lees verder

03 aug

Veld

Jan van der Veer / Geen categorie / / 0 Comments

E V A  G E R L A C H

uit | Ontsnappingen | afdeling: Trein | De Arbeiderspers | Amsterdam | 2016:

Veld

Het veld verschuift terwijl je wordt gereden. Dichtbij sneller dan ver, zo verplaatst het zich samen naar achteren buiten je oog.

Het zien dat het gras er is is dat hetzelfde als de nerf in het blad, de grasspriet tussen je tanden, mierenbroodje, graspluim tegen je neus?

Herinnering maakt de wereld, kijk ze zweeft over de sloot en de koeien staan woest en leeg en zonder gedachten

terwijl tegenover je nu het volmaakt bespikkelde meisje haar schoenveters losknoopt, een mandarijn eet, in slaap valt.

Lees verder